Midden september werd ik even met mijn neus op de feiten gedrukt: als je dieren houdt, kan het ineens helemaal anders lopen dan gedacht... heel onverwacht moest ik afscheid nemen van mijn Gucci.
Het is te pijnlijk om hier neer te schrijven wat er is gebeurd. Ik schrijf hier liever wat een geweldig paard het was.
Ik heb Gucci gekocht als 6 jarige. Hij was toen drie jaar nagenoeg niet gereden en ik ben met hem begonnen alsof hij 3 jaar was. Al snel bleek dat hij zeer leergierig was maar wel vrij angstig was voor o.a. schaduwen, verandering van bodem en omgeving in het algemeen.
Jarenlang hebben we samen gewerkt naar het punt dat er veel vertrouwen was tussen ons. Vele uren grondwerk en vele lessen working equitation zorgden voor een bijzondere band met dit bijzondere paard. Gucci was een prachtig paard dat heel heel simpel oefeningen tot en met lichte tour oppikte. In ons laatste wedstrijdseizoen hebben we samen geweldige resultaten neergezet met als hoogtepunten derde op het Antwerps kampioenschap en deelname aan het Vlaams kampioenschap.
Los van deze resultaten zag ik Gucci langzaam veranderen in een paard dat ook echt kon genieten in de wei en veel meer rust in zijn hoofd had dan toen hij aankwam. Het was niet het ultieme knuffelpaard maar de knuffelmomenten die er waren, waren heel intens en bijzonder.
Dankjewel Gucci voor alle lessen die je mij hebt geleerd!
